Μέχρι τη δεκαετία του 1950, οι φώκιες είχαν ευρεία κατανομή σε όλη τη Μεσόγειο. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες, οι ανθρώπινες δραστηριότητες οδήγησαν τους πληθυσμούς τους σε δραστική μείωση, καθιστώντας το είδος σε ένα από τα πλέον απειλούμενα είδη θηλαστικών στον κόσμο. Σήμερα εκτιμάται ότι έχουν απομείνει μόνο 600-700 Μεσογειακές φώκιες παγκοσμίως!
Παρόλο που οι φώκιες έχουν ήδη εξαφανιστεί στο μεγαλύτερο μέρος της Μεσογείου, μερικοί από τους τελευταίους εναπομείναντες πληθυσμούς μεσογειακής φώκιας στον κόσμο – περίπου 250 φώκιες – επιβιώνουν στο Αιγαίο και το Ιόνιο Πέλαγος, καθώς και στην Κρήτη.
Βιότοπος:
Ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές με περιορισμένη ανθρώπινη παρουσία και τρέφονται στα παράκτια νερά. Συχνά, βρίσκουν καταφύγιο σε απομακρυσμένες σπηλιές. Συνήθως, ζουν μοναχικά, εκτός αν είναι μητέρες με νεογνά, ενώ σπάνια συναντώνται και σε μικρές αποικίες.
Διακριτικά Χαρακτηριστικά:
Τα αρσενικά διακρίνονται από τη μαύρη γούνα τους, ενώ τα θηλυκά εμφανίζουν αποχρώσεις του καφέ προς το γκρι.
Διατροφή:
Τρέφονται με διάφορα είδη ψαριών και κεφαλόποδων. Για να εντοπίσουν την τροφή τους καταδύονται κρατώντας την αναπνοή τους για 5-7 λεπτά.
Κύριες απειλές:
Η επιβίωση της φώκιας απειλείται από την καταστροφή των παράκτιων περιοχών, την όχληση που προκαλείται από τον ανεξέλεγκτο θαλάσσιο τουρισμό και από την εξάντληση των θηραμάτων από την υπεραλίευση.
Καθώς τα ιχθυαποθέματα εξαντλούνται, αυξάνονται τα περιστατικά όπου οι φώκιες αναζητούν εύκολη λεία στα παράκτια αλιευτικά εργαλεία, τα οποία και καταστρέφουν.
Απαιτούνται επειγόντως αποτελεσματικά μέτρα διαχείρισης για τη στήριξη της συνύπαρξης μεταξύ φώκιας και παράκτιων αλιέων.
